Inleiding

23 01 2008

Wij zijn drie masterstudenten van de opleiding Algemene Cultuurwetenschappen aan de Radboud Universiteit in Nijmegen. In het kader van de cursus Mediated Memories, die zich richt op hoe belangrijke gebeurtenissen of personen in de media herinnerd worden, willen wij onderzoeken hoe de Dolle Mina beweging in diverse media herinnerd is. Onze persoonlijke interesse in het onderwerp en de overweging om een Nederlandse in plaats van een internationale gebeurtenis te kiezen hebben tot deze onderwerpskeuze geleid.  

Aan de hand van Bolter & Grusin die stellen dat media elkaar voortdurend reflecteren, reproduceren en vervangen en aan hand van Van Dijck die stelt dat er een constante wisselwerking is tussen de individuele daad en collectieve daad van herinneren willen wij onderzoeken hoe de herinnering aan Dolle Mina in diverse media naar voren komt. Daarnaast zullen wij ook gebruik maken van Marshall McLuhan’s theorie over de werking van media zoals die in zijn boek Understanding Media naar voren komt.De centrale vragen in ons onderzoek luiden: Hoe is Dolle Mina ge(re)medieerd in de verschillende media? Op welke manier is Dolle Mina in het cultureel geheugen verankerd door de mediëring? Hoe is de verhouding tussen het individuele en het collectieve cultureel geheugen bij de mediëring van Dolle Mina? Is er ruimte voor herschrijving in het cultureel geheugen?  

Het onderzoek bestaat uit de volgende drie onderdelen, waarbij elk onderdeel een andere vorm van mediëring behandelt:

·        Documentaire;

·        Foto’s;

·        Papieren media.

In de conclusie vergelijken wij de verschillende media en mediatechnieken die gehanteerd zijn om Dolle Mina te herinneren.

Mariska Bakker, Yvonne van Beek en Tessel Peperkamp.

 

Advertenties




23 01 2008

Geschiedenis Dolle Mina

In 1970 werd Dolle Mina opgericht. De naam Dolle Mina is ontleend aan de scheldnaam ‘ijzeren Mina’ van de vrouwenstrijdster Wilhelmina Drucker uit de negentiende eeuw. De begingroep was klein. Men kende elkaar via studie of vrienden en had min of meer dezelfde linkse politieke ideeën. De groep bestond zowel uit mannen en vrouwen. Hun doel was volgens Olga Groenendaal om ‘een wijziging van de publieke opinie te bewerkstelligen omtrent de rolverdeling van man en vrouw binnen en buiten het huwelijk.’ ( Bogers, 1983: 61)

Dolle Mina was vooral een actiegroep. In januari 1970 overviel zij Nederland met  een groot aantal acties. De centrale thema’s waren abortus, crèches en de pil (ibidem: 69) In 1970 werden de meeste acties gehouden. De beweging vloeide als een olievlek uit over het hele land. In veel provinciesteden werden Dolle Mina bewegingen opgericht die elk een eigen aandachtspunt hadden. Om van deze afzonderlijke afdelingen één grote beweging te maken, is niets terechtgekomen. Na het eerste congres in het Arnhem was er al onderlinge verdeeldheid over de koers van Dolle Mina.

Dolle Mina heeft bewust de media gebruikt. Twee Dolle Mina’s zeiden hierover: ‘De pers wordt gebruikt en gebruikt ons. Het ludieke geeft ons publisiteit en de publisiteit maakt ons steeds ludieker. Sommige Dolle Mina’s werpen zich op als pershoeren.’( geciteerd in Bogers, 1983: 90) De media werden voor elke actie op de hoogte gesteld. De nafluitactie, waarbij Dolle Mina’s mannen op straat gingen nafluiten, heeft de meeste publiciteit gehaald (ibidem: 69) Hoewel de Dolle Mina het contact met de media initieerde, was het onderwerp vrouwenemancipatie al veertien dagen voor de eerste actie van Dolle Mina in het weekblad Elsevier verschenen. In dat artikel ging het om dezelfde eisen als die van de Dolle Mina beweging . (ibidem: 96) De acties van Dolle Mina hadden echter veel meer weerklank, omdat Dolle Mina vanwege haar ludieke acties een groter deel van de Nederlandse bevolking wist te bereiken. Zonder de media had de beweging nooit zoveel aandacht gekregen. Anderzijds trok deze media-aandacht veel mensen met een verschillende achtergrond aan, waardoor botsende meningen en onenigheid de beweging in de problemen bracht. Het hevig actievoeren heeft Dolle Mina maar een half jaar volgehouden. Na 1972 was Dolle Mina één van de vrouwengroepen en leidde een slapend bestaan.